Wie slaapt met de sterren zacht tegen je aan
Is het iemand die groot is, niet bang voor de dood is
En minstens zo mooi is, om nooit dood te gaan
Is het iemand die liefheeft en droomt in verstillen
En kleuren tot wit in een prisma kan stillen
Als maan die de vloed geeft, als eb het laat gaan
En sterk genoeg leeft om zeeën te tillen
In maagdelijk wit sta je hier zonder naam
Laat je ogen lief stralen, je jas uitgedaan
Slaat je hart barmhartig, om nooit te verkillen
Zo prachtig verliefd vanuit duizend verschillen
In wit zou je komen, in wit zou je gaan
Als de regen die dromen in bogen laat staan
Je had zoveel meer om mijn hart te doen trillen
Je had zoveel meer om mijn hart te doen willen
Ik hoorde mijn hart hoe het voor je zou slaan
Je kwam als een engel om nooit dood te gaan
