Stroman Gedichten

23 mei 2018

Mooier dan de Maan


Jij bent mooier dan jij mooi bent, zoveel mooier dan de maan
Als een engel kom jij tot mij, uit een sprookje opgestaan
En ik zie jouw ogen stralen, in hun witte sterrenpracht
Zij vertellen mij verhalen, geven licht terwijl jij lacht
En ik streel wat niet van mij is, kruip heel dicht tegen je aan
Voel de geest die in de fles zit, wil niet meer bij jou vandaan

Want jij bent te mooi geboren, zo uit Duizend-en-een-nacht
Als een sprookje zonder einde, zoveel mooier dan gedacht

Jij bent mooier dan jij mooi bent, zoveel mooier dan de maan
Zoveel mooier nog dan alles, als het licht is uitgedaan
En jij droomt jouw duizend dromen, in jouw duizend sterrenpracht
Met jouw hoofd tegen het mijne en ik streel je wangen zacht
En dan kijk ik nog een tijdje, voor het samen slapen gaan
Naar de sproetjes op je rug en geef ze één voor één een naam

Want jij bent te mooi geboren, zo uit Duizend-en-een-nacht
Als een sprookje zonder einde, zoveel mooier dan gedacht

Jij bent mooier dan jij mooi bent, zoveel mooier dan de maan
Want ook met mijn ogen dicht, zie ik hoe mooi jij bent ontstaan
Als een ster tussen de sterren, duizend sterren in haar pracht
En wou vallen als een wens, voor één die op jou had gewacht
En ik weet dat als wij opstaan, alle sterren zijn vergaan
Dat het zeker wel een naam had, dat het zeker heeft bestaan

Want jij bent te mooi geboren, zo uit Duizend-en-een-nacht
Als een sprookje zonder einde, zoveel mooier dan gedacht


...Voor mijn lieve Ridder...



6 mei 2018

Spiegel van Liefde

Zeg mij, wie ik voor jou was
Toen jij dat schilderij nog was
En jij geharnast in vernis
De wereld vierkant hebt bekeken
Hoe jij langzaam hier ontstond
Met mooie ogen, zoete mond
En mijn penselen jou vereeuwigden
En langs jouw wangen streken

Hoe verliefd jij soms kon zijn
Tussen acryl en terpentijn
En jij je zomaar toen liet kussen
Haren die jouw haren streelden
Hoe verlangend jij soms was
Tableau vivant voor mij soms was
En als een spiegel van de liefde
Duizend sprookjes met mij deelde

Hoe jij eens bij volle maan
Wanneer de mensen slapen gaan
Hier uit jouw lijst bent opgestaan
En als een ridder bent verschenen
Veel meer dan een schilderij
Kom jij nu sprekend, zo dichtbij
Ik raak je aan zoals penselen
Ooit op linnen met jou speelden

En nog meer dan ik ooit zeggen kan
En hooguit kan verbeelden
Zie ik jou in duizend kleuren
Zie ik jou in mijn kastelen
En ik vraag jou, lief der liefsten
Die ik schilderde nog pas
Zeg mij, of ik het gedroomd heb
Zeg mij, wie ik voor jou was



...Voor mijn kleine Ridder...



22 april 2018

Voorbij de Appelboom


Ik las in jouw gedachten
Zoete dromen van een kind
Dat blijft zoeken naar houvast
Om in een sprookje te verdwijnen
Haastig zoekend naar geluk
Naar iets dat altijd maar kon blijven
Iets dat scherven weer tot glas brengt
Iets dat ogen weer doet schijnen

En twee mooie stenen raapte ik
Gelegen op jouw pad
Hield ze vast met de gedachte
Wie jij zijn kon in jouw leven
Wenste iets voor jou, mijn lief
En iets voor ons, om te beleven
Wierp ze daarna van mij af
Waarna zij in een put verdwenen

En jij staarde naar de appelboom
Toen ik weer bij je zat
En je lachte als een kind
Dat weer een droom gevonden had
En jij proostte op de liefde met mij
lachte wat verlegen
En ik zag dat jij het wist, mijn lief
Hoe mooi jouw ogen schenen


...Voor mijn lieve ridder...



14 april 2018

Morpheus' Dromen

Jouw handen zijn als liedjes
Muzikale poëzie
En ik zie jouw vingers dansen
Met de mijne minnekozen
Zie ze zingen van de liefde
Vingervlug tot ik zal blozen
Tot een liedje dat blijft hangen
Zoals ik de wereld zie

Want jij streelt mijn naakte waarheid
In perfecte harmonie
En jij speelt met mijn verlangen
Zoals Morpheus met mijn dromen
In een slaap die niet voorbij gaat
En in nachten mij zal lomen
Om van sprookjes te vertellen
Zoals ik de wereld zie

Nee, jij hebt geen woorden nodig
Mijn geboren kunstenaar
Om mijn hart te dirigeren
Tot een diepe slaap zowaar
Want jij bent mijn mooie muze
Volle maan en zonneschijn
Eén die liedjes weer laat zingen
Tot wij in de wolken zijn

Zo zing jij mij duizend liedjes
Van de bloemen en de bomen
Duizend liedjes romantiek
Om in oneindigheid te dromen
Zo speel jij, met jouw verbeelding
Mij de mooiste melodie
Met jouw vingers, langs de mijne
Zoals ik de wereld zie


...Voor mijn kleine Ridder...




24 maart 2018

Mijn kleine Ridder

Schilderijen aan de muur, portretten die jou konden lezen
Want jouw ogen zeiden alles lief, zo ik ze lezen zou
Ze keken in de kamer rond, het haardvuur knetterde nog even
En ik hield je in mijn armen, zoals jij mij houden wou
Mijn kleine ridder uit een sprookje, dat jij zelf had geschreven
Schilderijen aan de muur, portretten starend naar de schouw
Hun ogen stonden er in goud, ik wou dat ik -als zij kon leven
Want dan wist ik één ding zeker, keek dan elke dag naar jou





23 november 2014

Maanvlinder

Mijn vlinderlief in hoge wolken, schitterend door avondrood
Jij hebt je sterren afgelegd in licht van zonsverduisteringen
Nee, jij wilt geen rups meer zijn, die zich in donker buiten sloot
Noch de schaduw van jouw bolster die zichzelf had ontbloot
Jij wilt jouw tere vleugels spannen, na gedaantewisselingen
In ontmaskering van alles, toch je masker afgedaan
Jij bent ontdaan van wie jij was, een zijden jas om te bedwingen
Heel de wereld aan je voeten om jouw vleugels uit te slaan

Jij bent gegaan mijn vlinderlief, zoals ik zelf ben gegaan
Met bonzend hart door koele nacht, gekropen uit wat openingen
Weggevlogen uit verlangen, uit een raam van dromelingen
Zie mijn hand onder de wolken, waar ik steeds ben blijven staan
Ik ben de omgekeerde maan, ik heb je lief, ik kijk je aan
Ik weet niet beter of ik gaf je van mijn hart de mooiste dingen
Ook al wist ik dat jij, net als ik, een zee voorbij kon springen
Weet niet beter of ik heb je slechts, uit liefde laten gaan

Ik ben de omgekeerde maan, ik heb de hemel uit gedaan
Mijn bomen kunnen je niet vangen, noch mijn bloemen je omringen
Maar ik weet dat als jij heen komt, jij veel beter weet dan ooit,
Dat jij van sprookjeshemels zingen kunt, mijn lief vergeet dat nooit
Ik ben de omgekeerde maan, ik heb hier steeds voor je gestaan
In mijn betovering van jou, gaf ik jou steeds de mooiste dingen
Liefdesliedjes van mijn adem, zeeën van herinneringen
En een dans om nog te dansen, slechts een hand van mij vandaan

Toe wees niet bang, ik hou je vast, ik vang je op, als je laat gaan
Als je mij zoekt, draai je dan om, ik ben de omgekeerde maan




2 augustus 2014

Stoel 37 C

Voor ieder die in zwijgen staat
Dit land in zuchten achter laat
Waar windstil alles over slaat
Een moederhart gebroken

Wie kende er hun namen niet
Hun toekomstdromen in verschiet
Hun huis vol kamers levenslied
Hun stemmen die verdoven

Zo zijn wij in ons hart geraakt
In bloemenzeeën allen naakt
In sterven zijn wij pas ontwaakt
Op vleugels weggevlogen

Ik zwijg en voel hun hartverdriet
In scherven die dit achterliet
Ik hoop zo dat de wereld ziet
Vier woorden te geloven

* Make Love Not War *



... Voor hen die treuren om het verlies van dierbaren van vlucht MH17. Speciaal voor alle nabestaanden, vrienden, collega's en bekenden van Nicole Martens. Zij zat in stoel 37C. Zij deelde deze noodlottige vlucht met haar man en vier kinderen. Ik kende ze allemaal en ik ben er nog stil van. Nicole was in haar dagelijkse leven bezig kinderen op haar school het beste van haarzelf te geven. Zo gaf zij haar menselijke warmte door. Stoel 37 C, symbool van menselijke warmte... En langs de snelweg, als tientallen rouwauto's voorbijtrekken, dat ene spandoek met die vier woorden die zeggen wat zij allen niet meer kunnen zeggen ...




4 februari 2014

Het Verdriet van Hama en Homs

Hun vingers gingen vingervlug
door bakkersbroden die zij kneedden
Stookten kleine stukjes houtskool
shisha's appels uit de soeks
Hun haren glommen, ach zo mooi
door soenna's messen fijn gesneden
En zij lazen voor het theehuis
uit het theeblad van hun leven

 
Zag ze gaan ooit, dadeldragers,
broodverkopers nog van toen
Langs blauwgepuide smalle straten
tempelpoorten, oude stegen
Hoe zij speelden met elkaar
als aan het tandwiel van het leven
Zoals waterraden statig
voor de hamam zouden doen

 
En aan de maan die half was
lazen zij verzen aan elkaar
Voor alle monden, ogen, handen
die de steden samen smeedden

 
Maar de maan huilt bloedrivieren nu
in stromen vermiljoen
Waar eens piasters van geluk
die zij er strooiden eeuwig dreven
onder oude stenen bruggen
valt geen liefde meer te lezen
Wat is toch met hen gebeurd, mijn God ?
Wat valt er aan te doen ?

 
Voor alle kinderen van Hama
die hun brood zien op rantsoen
Voor alle kinderen van Homs
die soms nog buiten willen spelen
In Orontes valt geen regen meer
maar bloed op blauwe tegels
Op het schaakbord in het park
is geen koning heel gebleven

 
En aan de maan die half was
lazen zij verzen aan elkaar
Voor alle monden, ogen, handen
die in steden steeds verdwenen

















31 december 2013

Als de Zeemeeuw

Blote voeten, grote passen,
zonnestralen opgetogen
Zo omhelsden wij het duin
met korrels zand en ochtenddauw
Zo droegen wij de mooiste vliegers
aan een lijn ondersteboven
En verdronken wij de schelpen
die de zee zo hebben wou
Ik hield je vast om wie je was
en keek je aan om te geloven
Om te zien hoe lief je ogen
spiegels zochten met het zout
Daar waar de zee geen zee meer was
maar ons iets anders zou beloven
Met de zon op stillend water
witte zeilen in het blauw

Ik bouwde ons een luchtkasteel
waar wij in zand ons voortbewogen
En ik strooide regenbogen
die ik plukken zou voor jou
Zag hoe de vogels die er gingen
als een stip steeds verder vlogen
Eens verdwenen in een beeld
waar ik in poëzie van hou
We bleven staan op zwart basalt
waar we de golfbrekers hoorden
En we dwaalden met ons ogen
voorbij zingend vliegertouw
Tot waar de zee geen zee meer was
maar slechts een dwaallicht van het noorden
Als de zeemeeuw die het wist
waar oceaan beginnen zou





15 december 2013

Honderd Liefdesbrieven

Als mijn hart gaat, als mijn hart slaat, blauwe golven, oceanen
Slaap ik uit in koningszalen, laat ik hemelbedden staan
Verzin ik sterren bij de vleet die wij in dromenlanden zagen
En vertelde ik van sprookjes en van vollemaanse dagen
Trok de hemel voor je open om je vleugels uit te slaan
Om jou in honderd liefdesbrieven naakt te zien in zonnestralen

Ooit dan zul jij kleine vlinder op jouw hoge vlucht misschien
Iets van lantaarntjes bij nacht en van mijn sterrentuinen zien

want-

Als mijn hart drinkt, als mijn hart zingt, hoge golven, oceanen
Haal ik adem van mijn adem, kruip ik zacht tegen je aan
Streel ik je wangen als de nacht die van de maan soms appels geeft
En schrijf ik zinnen in je hand die je dan in gedachten leest
Ik neem je mee in sterrenzee, in noorderlicht om te verdwalen
Om in honderd liefdesbrieven jou te zien in zonnestralen

Ooit dan zul jij kleine vlinder op jouw hoge vlucht misschien
Iets van kometen in verhalen van mijn sterrentuinen zien

want-

Als mijn hart ruist, als mijn hart suist, warme golven, oceanen
Laat ik alles voor je juichen, heb ik schoenen uitgedaan
Buig ik mijn vingers om je hand en stil ik stilletjes je tranen
Kus je ogen honderduit om zwarte gaten in te halen
Kleed mij uit en vreet mij uit, ik heb het allemaal gedaan
Om jou in honderd liefdesbrieven naakt te zien in zonnestralen

Om in honderd kleine dromen die ik met de sterren schreef
Er één te zijn die voor jou neerviel, voor mijn lief, zolang ik leef