Stroman Gedichten

23 november 2014

Maanvlinder

Mijn vlinderlief in hoge wolken, schitterend door avondrood
Jij hebt je sterren afgelegd in licht van zonsverduisteringen
Nee, jij wilt geen rups meer zijn, die zich in donker buiten sloot
Noch de schaduw van jouw bolster die zichzelf had ontbloot
Jij wilt jouw tere vleugels spannen, na gedaantewisselingen
In ontmaskering van alles, toch je masker afgedaan
Jij bent ontdaan van wie jij was, een zijden jas om te bedwingen
Heel de wereld aan je voeten om jouw vleugels uit te slaan

Jij bent gegaan mijn vlinderlief, zoals ik zelf ben gegaan
Met bonzend hart door koele nacht, gekropen uit wat openingen
Weggevlogen uit verlangen, uit een raam van dromelingen
Zie mijn hand onder de wolken, waar ik steeds ben blijven staan
Ik ben de omgekeerde maan, ik heb je lief, ik kijk je aan
Ik weet niet beter of ik gaf je van mijn hart de mooiste dingen
Ook al wist ik dat jij, net als ik, een zee voorbij kon springen
Weet niet beter of ik heb je slechts, uit liefde laten gaan

Ik ben de omgekeerde maan, ik heb de hemel uit gedaan
Mijn bomen kunnen je niet vangen, noch mijn bloemen je omringen
Maar ik weet dat als jij heen komt, jij veel beter weet dan ooit,
Dat jij van sprookjeshemels zingen kunt, mijn lief vergeet dat nooit
Ik ben de omgekeerde maan, ik heb hier steeds voor je gestaan
In mijn betovering van jou, gaf ik jou steeds de mooiste dingen
Liefdesliedjes van mijn adem, zeeën van herinneringen
En een dans om nog te dansen, slechts een hand van mij vandaan

Toe wees niet bang, ik hou je vast, ik vang je op, als je laat gaan
Als je mij zoekt, draai je dan om, ik ben de omgekeerde maan




2 augustus 2014

Stoel 37 C

Voor ieder die in zwijgen staat
Dit land in zuchten achter laat
Waar windstil alles over slaat
Een moederhart gebroken

Wie kende er hun namen niet
Hun toekomstdromen in verschiet
Hun huis vol kamers levenslied
Hun stemmen die verdoven

Zo zijn wij in ons hart geraakt
In bloemenzeeën allen naakt
In sterven zijn wij pas ontwaakt
Op vleugels weggevlogen

Ik zwijg en voel hun hartverdriet
In scherven die dit achterliet
Ik hoop zo dat de wereld ziet
Vier woorden te geloven

* Make Love Not War *



... Voor hen die treuren om het verlies van dierbaren van vlucht MH17. Speciaal voor alle nabestaanden, vrienden, collega's en bekenden van Nicole Martens. Zij zat in stoel 37C. Zij deelde deze noodlottige vlucht met haar man en vier kinderen. Ik kende ze allemaal en ik ben er nog stil van. Nicole was in haar dagelijkse leven bezig kinderen op haar school het beste van haarzelf te geven. Zo gaf zij haar menselijke warmte door. Stoel 37 C, symbool van menselijke warmte... En langs de snelweg, als tientallen rouwauto's voorbijtrekken, dat ene spandoek met die vier woorden die zeggen wat zij allen niet meer kunnen zeggen ...




4 februari 2014

Het Verdriet van Hama en Homs

Hun vingers gingen vingervlug
door bakkersbroden die zij kneedden
Stookten kleine stukjes houtskool
shisha's appels uit de soeks
Hun haren glommen, ach zo mooi
door soenna's messen fijn gesneden
En zij lazen voor het theehuis
uit het theeblad van hun leven

 
Zag ze gaan ooit, dadeldragers,
broodverkopers nog van toen
Langs blauwgepuide smalle straten
tempelpoorten, oude stegen
Hoe zij speelden met elkaar
als aan het tandwiel van het leven
Zoals waterraden statig
voor de hamam zouden doen

 
En aan de maan die half was
lazen zij verzen aan elkaar
Voor alle monden, ogen, handen
die de steden samen smeedden

 
Maar de maan huilt bloedrivieren nu
in stromen vermiljoen
Waar eens piasters van geluk
die zij er strooiden eeuwig dreven
onder oude stenen bruggen
valt geen liefde meer te lezen
Wat is toch met hen gebeurd, mijn God ?
Wat valt er aan te doen ?

 
Voor alle kinderen van Hama
die hun brood zien op rantsoen
Voor alle kinderen van Homs
die soms nog buiten willen spelen
In Orontes valt geen regen meer
maar bloed op blauwe tegels
Op het schaakbord in het park
is geen koning heel gebleven

 
En aan de maan die half was
lazen zij verzen aan elkaar
Voor alle monden, ogen, handen
die in steden steeds verdwenen

















31 december 2013

Als de Zeemeeuw

Blote voeten, grote passen,
zonnestralen opgetogen
Zo omhelsden wij het duin
met korrels zand en ochtenddauw
Zo droegen wij de mooiste vliegers
aan een lijn ondersteboven
En verdronken wij de schelpen
die de zee zo hebben wou
Ik hield je vast om wie je was
en keek je aan om te geloven
Om te zien hoe lief je ogen
spiegels zochten met het zout
Daar waar de zee geen zee meer was
maar ons iets anders zou beloven
Met de zon op stillend water
witte zeilen in het blauw

Ik bouwde ons een luchtkasteel
waar wij in zand ons voortbewogen
En ik strooide regenbogen
die ik plukken zou voor jou
Zag hoe de vogels die er gingen
als een stip steeds verder vlogen
Eens verdwenen in een beeld
waar ik in poëzie van hou
We bleven staan op zwart basalt
waar we de golfbrekers hoorden
En we dwaalden met ons ogen
voorbij zingend vliegertouw
Tot waar de zee geen zee meer was
maar slechts een dwaallicht van het noorden
Als de zeemeeuw die het wist
waar oceaan beginnen zou





15 december 2013

Honderd Liefdesbrieven

Als mijn hart gaat, als mijn hart slaat, blauwe golven, oceanen
Slaap ik uit in koningszalen, laat ik hemelbedden staan
Verzin ik sterren bij de vleet die wij in dromenlanden zagen
En vertelde ik van sprookjes en van vollemaanse dagen
Trok de hemel voor je open om je vleugels uit te slaan
Om jou in honderd liefdesbrieven naakt te zien in zonnestralen

Ooit dan zul jij kleine vlinder op jouw hoge vlucht misschien
Iets van lantaarntjes bij nacht en van mijn sterrentuinen zien

want-

Als mijn hart drinkt, als mijn hart zingt, hoge golven, oceanen
Haal ik adem van mijn adem, kruip ik zacht tegen je aan
Streel ik je wangen als de nacht die van de maan soms appels geeft
En schrijf ik zinnen in je hand die je dan in gedachten leest
Ik neem je mee in sterrenzee, in noorderlicht om te verdwalen
Om in honderd liefdesbrieven jou te zien in zonnestralen

Ooit dan zul jij kleine vlinder op jouw hoge vlucht misschien
Iets van kometen in verhalen van mijn sterrentuinen zien

want-

Als mijn hart ruist, als mijn hart suist, warme golven, oceanen
Laat ik alles voor je juichen, heb ik schoenen uitgedaan
Buig ik mijn vingers om je hand en stil ik stilletjes je tranen
Kus je ogen honderduit om zwarte gaten in te halen
Kleed mij uit en vreet mij uit, ik heb het allemaal gedaan
Om jou in honderd liefdesbrieven naakt te zien in zonnestralen

Om in honderd kleine dromen die ik met de sterren schreef
Er één te zijn die voor jou neerviel, voor mijn lief, zolang ik leef














1 december 2013

Zoals bloemen dat steeds deden

Waren we tijdreizigers zonder eindbestemming
dan reden we rond in oude hippiebussen
en wisten we met linnen lakens volgeschreven
dat idealen dromen waren die je nooit had opgegeven

Liefde was om in te dwalen en zoveel dichterbij dan God
En de vrede was een kus die je soms gaf om lief te zijn

Onze handen werden zichtbaar als de regen op ons viel
en in retro perspectief reisden we regenbogenkleuren
twee geliefden zonder koffers met steeds sterren als kompas
om oneindigheid te vieren zoals bloemen dat steeds deden

We verkenden verre ruimte, zo oneindig als die was
Zoals bloemen dat steeds deden, sterrenkijkers in het gras




Lievelingen

Eens als Alice die in Wonderland van sprookjesbomen las
Zo las ik mijn kleine sprookjes die ik zelf had geschreven
Blad voor blad sloeg ik ze om, met wijzers waar ik was gebleven
En dan hoorde ik muziek en dacht aan jou mijn lief, aan jou
Mijn ogen droegen je op handen als lantaarns diepe nacht
En mijn benen stonden stelenhoog om naar je uit te kijken
Ook al was ik nog zo klein dacht ik, ik zou je toch bereiken
En ik reisde stille regen met mijn wolkenvoeten zacht

Ik was een bellenblazer die de waterdragers wou verstaan
En ik blies ze vol met teugen, liet de lievelingen leven
Bolle wangen die ik nam voordat zij waren opgestegen
En ik zei ze nog gedag en zag ze wiegen naar de maan
Zij waren groter nog dan zij toen ik ze schitterend zag staan
Tussen de meer dan duizend sterren die nu zoveel groter schenen
En ik zag ze tot mij dansen, tot zij in het zwart verdwenen
Duizendvliegers aan de hemel die zo licht waren gegaan

Een waterdrager viel er af, viel naar beneden, onverwacht
Met een gezicht dat zij me gaf, zo ik haar adem had gegeven
Langzaam spatte zij uiteen, mijn kus had haar uiteen gedreven
Duizend vlinders liet zij zingen, duizend dromen blies zij zacht
En nee, de bomen liegen niet dacht ik, wij zijn gelukkelingen
Eens als Alice die in Wonderland een sprookje had gebracht
En het regende die avond waar mijn vlinders zouden zingen
Veel te mooi om te verdrinken, lievelingen van de nacht





16 november 2013

Engel

Wie tempert mijn ogen met was van de maan
Wie slaapt met de sterren zacht tegen je aan
Is het iemand die groot is, niet bang voor de dood is
En minstens zo mooi is, om nooit dood te gaan

Is het iemand die liefheeft en droomt in verstillen
En kleuren tot wit in een prisma kan stillen
Als maan die de vloed geeft, als eb het laat gaan
En sterk genoeg leeft om zeeën te tillen

In maagdelijk wit sta je hier zonder naam
Laat je ogen lief stralen, je jas uitgedaan
Slaat je hart barmhartig, om nooit te verkillen
Zo prachtig verliefd vanuit duizend verschillen

In wit zou je komen, in wit zou je gaan
Als de regen die dromen in bogen laat staan
Je had zoveel meer om mijn hart te doen trillen
Je had zoveel meer om mijn hart te doen willen

Ik hoorde mijn hart hoe het voor je zou slaan
Je kwam als een engel om nooit dood te gaan





2 november 2013

Appels van de Maan

Neem je huisje mee op zee
Mijn golven zullen je doen leven
Blaas je bellen in de lucht
Mijn wind zal waaien hier vandaan
Laat al je zorgen even los
Ik zal een hangmat voor je wezen
Je omarmen met mijn vlinders
Je gedachten met je lezen

Geef je armen aan de mijne
Spreid ze uit om te vergeten
Speel muziek op grote hoogte
Waar mijn hemelschepen staan
Vaar met mij mee zover je ziet
Tot waar mijn luchtballonnen zweven
Droom jezelf in de wolken
Pluk mijn appels van de maan





30 maart 2013

Suikerspinnen

Zeg me waar we zullen zingen
in falsetten zullen zwaaien
spiegelhuizen laten lachen
om een Juttekop met haar
orgelmannen met een rietje
centenbakken laten graaien
kinderogen aangestoven
witte spoken laten kraaien

Zeg me waar we zullen dansen
vliedend middelpunten draaien
in dit reuzenrad vol liefde
zuurstokroze met gitaar
waar we samen als de wolken
alles over laten waaien
onze monden laten kussen
suiker spinnen met elkaar